b R o o s

Mijn oma was de dochter van een rozenkweker.

bRoos is het begin van al dat schrijven geweest. Nee, dat is niet waar. Het begon toen ik nog niet kon schrijven en deed alsof, tot iemand zei dat dat zonde was van het schrift. bRoos is van twee tijden: ik was zeventien toen ik de gedichten schreef; toen ik ze bundelde, was ik zevenenveertig en mijn oudste dochter, die het roosje tekende, zeventien. Dat wat boven de grond verschijnt, is ergens diep vanbinnen geworteld.

Ik heb meer dan veertig dagboeken, waarin ik vanaf mijn negende jaar schreef en daarbij geen dag oversloeg, verscheurd. Na het verschijnen van bRoos kwam er iets op gang: het onophoudelijk draaien van een spinnewiel. Faverey schrijft: 'Ik hoor hoe het wiel / stil valt. / Ik blijf zo staan. // Dat zachte gesuis // hindert niet: / uit mijzelf komt het voort.' Kierkegaard zegt dat verdriet voortdurend in beweging is, is als 'het eentonig snorren van een spinnewiel'.