B O M B Y X M O R I
D i e t s k e G e e r l i n g s
Paperback, 154 pagina's.
Omslag Dietske Geerlings.
Prijs €23,50.
Over de plankenvloer heeft Lott haar dode, net volwassen kind naar de hoek van de ruimte gesleept, voorzichtig, maar onhandig en niet zo netjes. Het kind was er niet meer om haar te helpen met verplaatsen. En daar ligt het nu, in de hoek van de kamer, terwijl door de muren heen de geluiden van buren klinken. Lott weet eigenlijk niet wat ze moet doen, maar ze roept niet om hulp, omdat ze niet wil dat vreemden aan haar kind komen. In plaats daarvan gaat ze weven met een zijden draad om het kind te bedekken.
Het kind, dat in de grote stad op kamers is gaan wonen bij huisbaas Mahmood, reist in wanhoop per trein naar de moeder. In het hoofd is het chaos. Steeds weer gaan de gedachten naar Mahmood en naar Irina, het kleintje van Mahmood, dat zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bevond.
En dan is er tussen moeder en kind de droom, de droom over de bombyx mori.
Bombyx Mori vind ik een mooi voorbeeld van zuivere kunst. Want ik ken weinig novellen waarin zoveel (vaak cryptische) citaten van (soms duistere) dichters als raadselachtige motto’s dienen, waarin zulke verschillende typografische vormen worden gebruikt, waarin de woorden soms zo verbrokkeld dwarrelen over de pagina, en waarin het oningevulde wit tussen de regels zo dominant is.
NICO VAN DER SIJDE | BOEKENKRANT
Bombyx Mori is een haast surreël achteromkijken teneinde de dingen te (be)vatten. Alsof de vlinder reflecteert over zijn verleden als rups. Het verborgene in de cocon. Een relaas in meerdere lagen en psychen, over autisme. De dood is tastbaar aanwezig in deze koortsdroom. De trein hapert niet, je wil meer, langer vertoeven in dit universum zonder voorgaande dat Dietske Geerlings neervlijt op het papier met een tederheid zoals enkel een moeder dat kan.
JOHAN CRIJNS | JCR.LECTORIS
Dietske Geerlings schrijft in een sensuele, poëtische en zintuiglijke taal. Bedachtzaam en genuanceerd. Ze maakt creatief gebruik van de bladspiegel door zinnen te verspreiden over de pagina – alsof de taal afbrokkelt –, door proza af te wisselen met poëzie, door veel witruimte te gebruiken, de lettergrootte aan te passen en paginanummers weg te laten. Maar de auteur zorgt tegelijk ook voor ontregeling en verwarring.